در هر حال اگر در آینده شرایطی اقتضا کند که آموزش به صورت مجازی برگزار شود، موفقیت آن بیش از هر چیز به آمادگی و مشارکت فعال استادان و دانشجویان بستگی دارد. زیرساختهای دانشگاه باید فراهم باشد اما تنها تجهیزات کافی نیست و استادان باید با برنامهریزی دقیق و ارائه مناسب، مطالب را به صورت مؤثر منتقل کنند و دانشجویان نیز با حضور فعال، انگیزه و تعامل مستمر، از آموزش بهرهمند شوند. دروس عملی و آزمایشگاهی نیازمند حضور فیزیکی هستند و انتقال آنها به بستر مجازی، میتواند کیفیت یادگیری را کاهش دهد اما در سایر رشتهها و دروس، تلاش و همکاری دوسویه استاد و دانشجو میتواند اثرات منفی آموزش آنلاین را به حداقل برساند. با رعایت این اصول، میتوان امیدوار بود که حتی در شرایط آموزش مجازی، پایان ترم با کیفیت و کمترین آسیب به یادگیری دانشجویان برگزار شود.